94

خیلی حرف دارم اما دیگه اینجا نمی نویسم. باید اعتراف کنم حضور کسی این چند روز منو به شدت ترغیب و تشویق به نوشتن می کرد چون فکر می کردم با اشتیاق میاد و می خونه. اما امروز مطمئن شدم اشتباه می کردم. بود و نبود من به هیچ جای اون آدم نیست. پس بهتره الکی خودمو خسته نکنم. اگه بازم دلم هوای نوشتن کرد دیگه تو یه وبلاگ جدید... مالیات که نداره. اینجوری اونم معذب نیست که خودشو موظف بدونه به اینجا سر بزنه. علیرغم این که خوشحالم که این مدت کوتاه وبلاگ نویسی م (منظورم این چند روزه که مدام توی این وبلاگ می نوشتم، نه نوشتن قبل از آشنایی با اون عزیز) دستاوردی احساسی و زیبا برام داشت اما از اونجایی که من آدمی نیستم که یک بار دیگه شکستن دلم رو طاقت بیارم، ترجیح میدم قبل از اینکه قلب صبورم بیشتر از این داغون بشه ببرمش یه پناهگاه امن تا اونجا خودش رو با خیال راحت خالی کنه و احساس قشنگش رو همیشه حفظ کنه...